• Teun en zijn vrouw Pleuna vinden niet zoveel niét leuk aan IJmuiden. .

    Ingeborg Baumann

Teun Hoek: 'Die dagelijkse Velsense dingen dus'

VELSEN-ZUID Heel regelmatig verschijnen in deze krant kleine, subtiel indringende gedichtjes over het wel en wee in Velsen. Deze zijn geschreven door Teun Hoek (82), ook plaatselijk bekend als fotograaf, vogelaar en voor de wat ouderen als ambtenaar volkshuisvesting van de gemeente Velsen.

Nog verder terug zullen collega's hem herinneren van Scheveningen Radio, toen nog op het Tweede Sluiseiland. Onlangs stuurde Teun ook zijn oorlogsherinneringen aan de redactie. En toen werd het wel eens tijd om persoonlijk kennis te gaan maken. In de woorden van Teun: ''Ingezonden artikel over de tweede wereldoorlog werd aanleiding voor een interview. Ten behoeve van Nieuwsblad IJmuiden, eigenlijk behorend tot dezelfde crew.''

OORLOG Eerst maar eens zijn best bewogen jeugd tijdens de oorlog. Lichtelijk onderkoeld omschreven maar toch komt de emotie binnen. Dat is een kunst, om zo te schrijven.

Het leven loopt zoals het loopt.

''Mijn vader Nicolaas Hoek was van Katwijkse afkomst. Als 9- jarige al mee naar zee op de haringvangst. Vlak voor de oorlog stuurman op de Delft, een zusterschip van de Haarlem. In 1940 niet vertrokken naar Engeland. Toen de oorlog uitbrak was ik 5 jaar. Vader moest als fervent zeeman sloten graven in Drenthe, dat beviel voor geen meter. Terug naar zee om vanuit IJmuiden te vissen. Eerst op een logger, die de gehele oorlog bleef behouden, doch in 1942 als stuurman op de Corrie. Op zee dat jaar beschoten door een Engelse patrouilleboot. Nog mee geholpen andere gewonden te helpen maar in het Antoniusziekenhuis overleden. Drie bemanningsleden overleefden dit niet. Een plaquette in het Zee- en Havenmuseum doet hiervan verslag.''

EVACUATIE Teun bleef achter met zijn moeder, ze woonden toentertijd in de De Rijpstraat. De woningen daar moesten worden afgebroken, de Duitsers schenen meer zicht nodig te hebben. ''Wij werden gedwongen te evacueren. Mijn moeder had voor haar huwelijk gewerkt bij de commissaris van politie, die eenzelfde functie had verkregen in Baarn. Die zorgde voor een opvangadres voor ons.''

BEWONDERING ''Wij verhuisden nog twee maal in de oorlog. Bleven in leven via gaarkeuken, ruil voor spullen, - een bontjas voor een emmer bevroren aardappels- , en een hulpadres via de kerk. Kwamen met moeite januari 1945 terug, driemaal inwonend, tot een etagewoning in de Homburgstraat werd opgeleverd. Een bewogen tijd waarvoor ik nu ik zelf oud ben de inzet van mijn moeder, met een karig loontje van zeerisico, enorm bewonder.''

INSPIRATIE Teun schrijft tegenwoordig meer dan een gedicht per dag. Ze vloeien als vanzelf zijn 'pen' uit. Inspiratie ligt namelijk overal, zéker hier in Velsen. Gewoon, de dagelijkse dingen, zoals een open dag van gymnasium Felisenum bijvoorbeeld.

''Hier leerling zijn lokt aan. Die kansen zijn voor mij vergleden. Ik raad mijn kleinkinderen hier voor te gaan.'' En de volop voorhanden zijnde natuur in onze regio natuurlijk. ''Ik heb 34 jaar op de Duin en Kruidbergerweg gewoond en vooral de natuur inspireert, de vogels en het wild.''

Zijn huidige appartement in Velsen-Zuid, waar hij woont met zijn vrouw Pleuna, is dan ook ingericht met veel maritieme schilderijen en opgezette vogels. Eén kant van de woonkamer behoeft totaal geen decoratie. Het grote raam daar biedt een magnifiek uitzicht op het Kanaal. Water is altijd in beweging en verveelt nooit en het spektakel dat de langsvarende schepen bieden is ongekend boeiend.

Ik was aangenomen op de Hoogovenschool maar Scheveningen Radio trok meer.

IJMUIDENAAR "Ik ben een IJmuidenaar'', zegt Teun. ''Er is niet zo veel wat ik hier niet leuk vind. Nou, misschien de Lange Nieuwstraat dan, hoewel als we daar lopen we altijd wel weer bekenden tegenkomen. Van Scheveningen Radio of iemand die ik ooit 'verhuisd' heb bijvoorbeeld. Mensen die in het Rode Dorp woonden moesten verhuisd worden als hun woning werd gerenoveerd. (Het Rode Dorp is in de jaren 1917 en 1918 gebouwd voor arbeiders van Hoogovens. Rood verwijst naar de kleur van de SDAP, de vroegere arbeiderspartij. *red) De Kop van de Haven vinden we erg leuk om naar toe te gaan, of De Meerplaats. Ons 60- jarig huwelijk hebben we gevierd in Villa Westend. En overal komen we wel mensen tegen die we kennen van vroeger.'' Teun en Pleun, zoals ze wel eens worden genoemd, zijn in 1959 getrouwd en hebben twee kinderen.

HET LEVEN ''Het leven loopt zoals het loopt'', zeggen ze. En Teun legt uit: ''Ik was aangenomen op de Hoogovenschool maar Scheveningen Radio trok meer, ik deed de telefonie en telegrafie. Op een dag kreeg ik bericht van de gemeente of ik langs wilde komen, er was een vacature. Maar ik had niet eens gesolliciteerd. Ik heb wel een uur zitten praten en toen ik een jaar later een beetje genoeg kreeg van het 'doorgeefwerk', heb ik alsnog gesolliciteerd. Blijkbaar had ik een goede indruk achtergelaten en ik heb altijd met plezier gewerkt. Ik ben zelfs voorzitter geweest van de Nederlandse Bond van Gemeente Ambtenaren.''

INTERVIEW De verslaggever van Nieuwsblad IJmuiden was nauwelijks thuis toen Teun al een gedicht stuurde over hoe hij het interview had ondergaan. ''Even een inzicht In jouw leven, hoe dichtkunst door je haren streek. Je mening over het IJmuiden, je hobby's waarvoor je week. Je gang door toch een werkzaam leven, de keuzes die je al dan niet maakt. De warmte van een sociaal leven, de vriendschap die dan in je haakt.'' Zo maar een IJmuidenaar, zo maar een verhaal. Ieder mens heeft een verhaal, Teun schrijft ze op.

Ingeborg Baumann